De Pater Ahlbrinck stichting (PAS) is op 28 maart 1968 opgericht. De organisatie is vernoemd naar Pater Gerhardus Wilhelmus Maria Ahlbrinck, die van 1919 tot 1966 in Suriname woonde en zich jarenlang inzette voor de bewoners van het binnenland.

De initiatiefnemer was pater Joop Calis, tevens eerste directeur van de PAS, die zijn basisidee om pastorale werkzaamheden breder aan te pakken door aandacht te besteden aan gemeenschapsontwikkeling, verbetering van het onderwijs en de medische zorg. Het doorbreken van het isolement van het binnenland was het uiteindelijke doel. Vanuit dit basisidee is de PAS ontstaan.

In de beginperiode bestond het werk van de PAS met name uit het opheffen van het isolement van de dorpen (aanleg airstrips, exploitatie van een eigen vliegdienst), de landbouwontwikkeling en de verbetering van communicatie middels een radionetwerk. Later werd veel aandacht geschonken aan de medische zorg (bouw poliklinieken, stationeren gezondheidswerkers in het binnenland) en het onderwijs. Het onderwijs valt nu onder de verantwoordelijkheid van het Rooms Katholiek Bijzonder Onderwijs (RKBO) en de medische zorg valt onder de verantwoordelijkheid van Stichting Medische Zending Primary Health Care Suriname. De PAS heeft nog steeds 2 zetels in het bestuur van de Medische Zending.
Eind jaren ’70 kwam de nadruk meer te liggen op economische en maatschappelijke weerbaarheid van de dorpen door een betere zelfvoorziening, integratie in de markteconomie d.m.v. het verhandelen van landbouwgewassen, bewustwording en organisatieopbouw.

In de jaren 1983-1986 vonden belangrijke veranderingen plaats in de werkwijze. De begeleiding van de dorpen werd minder intensief om de afhankelijkheid te verminderen en de PAS richtte zich meer op individuele pioniers in plaats van vage en weinig doeltreffende samenwerkingsverbanden.

Door de binnenlandse oorlog (1986) en de strijd in West-Suriname (1989) kwam het werk van de PAS op een laag pitje te staan. Deze onrusten gingen ten koste van de reeds bereikte ontwikkeling. De PAS hield zich in deze periode meer bezig met noodhulp voor vluchtelingen in Paramaribo en de kampen in Frans-Guyana. Vanaf 1990 is de PAS zich tijdelijk gaan toeleggen op het ondersteunen van de terugkeer van vluchtelingen/ontheemden en de wederopbouw van dorpen.

Al sinds 1984 werkt de PAS met meerjarenprogramma’s waarin ze per 3 jaar haar doelstellingen verwoordt per regio.